blank

به گزارش خزرآنلاین، این فیلم قابل تامل، با مضمون رنج و ستمی است که در طول تاریخ بر زنان این سرزمین توسط جامعه مردسالار رفته است.  خشونتی که در طول زمان همواره در پستو و اندرونی خانه های پدری گریبانگیر زنان بوده و همچون رازی سر به مهر در سینه ها مانده است. مضمونی که […]

به گزارش خزرآنلاین، این فیلم قابل تامل، با مضمون رنج و ستمی است که در طول تاریخ بر زنان این سرزمین توسط جامعه مردسالار رفته است.  خشونتی که در طول زمان همواره در پستو و اندرونی خانه های پدری گریبانگیر زنان بوده و همچون رازی سر به مهر در سینه ها مانده است. مضمونی که به ندرت چنین بی پرده به تصویر کشیده شده است و انتخاب چنین سوژه ای نیز تنها از فیلمساز چیره دستی چون کیانوش عیاری که پیش از این نیز اثر برجسته ای چون بودن یا نبودن را در کارنامه خود دارد برمی آید.

 سکانس ابتدایی فیلم را می توان یکی از تاثیر گزارترین سکانس های سینمای ایران در چندساله اخیر دانست سکانسی که  تماشاگر را به خوبی مرعوب نموده و تا انتهای فیلم تحت تاثیر خود قرار می دهد و تلخی داستان خود را در کام او می ریزد.

با همه این ها اما خانه پدری را نمی توان فیلمی خوش ساخت محسوب نمود ، بنظر می رسد عیاری گرفتار در محتوا و مفاهیم تلخ فیلم ، به نوعی اجرا را فدای مضمون نموده است . فضا سازی فیلم سرهم بندی شده و باسمه ای است و به هیچ وجه نمی تواند بیننده را در خصوص زمان وقوع داستان و گذر زمان در هر اپیزود  متقاعد نماید . تنها نماد گذر زمان در هر اپیزود تغییر قفل درب خانه است و کمی هم کهنگی در فضای خانه که آن هم کافی نبوده و برای بیننده راضی کننده نمی باشد . فیلم هرچند می کوشد عمق آسیب های واردشده بر زنان  توسط جامعه سنتی را به نمایش گذاشته   وگوشه ای از مظلومیت زن در جامعه را به تصویر بکشد ، اما چندان در این امر موفق نبوده و در همان سطح باقی می ماند.

  اما بارزترین ضعف فیلم را باید در انتخاب بازیگران و بازی های ضعیف آن دانست که بیشترین لطمه را به فیلم وارد نموده است. انتخاب مهران رجبی برای نقش پدر خانواده ، شاید بدترین انتخاب کارگردان برای این نقش بوده ، نقشی محوری در فیلم که مهران رجبی برای ایفای این نقش با تکیه بر همان نوع بازی همیشگی خود از جدی بودن آن می کاهد و گاه به حیطه طنز نزدیک می شود. همینطور انتخاب بازیگری که نقش دخترک مقتول داستان را ایفا می کند ، با هر متر و معیاری شباهتی به زنان ایرانی در ابتدای قرن حاضر ندارد و بیشتر به زنان امروزی شبیه است  که لباس زنان انتهای دوره قاجار را برتن کرده است. بازی دیگر بازیگران فیلم هم چنگی به دل نمی زند و تنها نقش آفرینی هرچند کوتاه مهدی هاشمی و تا حدی شهاب حسینی را بتوان بازی های قابل قبول خانه پدری دانست.

کیانوش عیاری  اگر همان وسواسی که در انتخاب و  پرداختن به سوژه و مضمون  خانه پدری به خرج داده بود را در فرم و نحوه اجرای آن نیز به خرج میداد ، امروز با اثری ماندگار مواجه بودیم که تماشاگران خود را ، فارغ از هر جنس و سن ، تا مدتها درگیر موضوع خود می نمود.

نویسنده: روزبه شبان

میانگین امتیازات ۵ از ۵
۰/۵ (۰ نظر)