blank

بازیکنانی که یا اصالت شان متعلق به شمال بوده و خود در جایی دیگر فوتبال آغاز کردند، به مانند فرهاد مجیدی و علی کریمی که یکی مازنی است و دیگری گیلانی و یا از پایه و اساس الفبای فوتبالشان را در شمال آموختند و راهی تیم ملی شدند. در این میان البته مازندران به دلیل […]

بازیکنانی که یا اصالت شان متعلق به شمال بوده و خود در جایی دیگر فوتبال آغاز کردند، به مانند فرهاد مجیدی و علی کریمی که یکی مازنی است و دیگری گیلانی و یا از پایه و اساس الفبای فوتبالشان را در شمال آموختند و راهی تیم ملی شدند. در این میان البته مازندران به دلیل نداشتن یک تیک در سطح نخست فوتبال کشور در طی ده پانزده سال اخیر مظلوم تر هم واقع شده است و شاید همه ندانند ستارگانی چون: رحمان رضایی، ابراهیم تقی پور، محسن بنگر، محمدرضا خلعتبری، فرشید طالبی، شهاب گردان، حنیف عمران زاده،مهرداد اولادی، کیانوش رحمتی و.. در مکتب مازندران فوتبال آموختند و بعد راهی تیمهای رنگ و وارنگ سایر شهرهای ایران شدند.
این داستان برای گیلان هم صدق می کند، با این تفاوت که اکثریت ملی پوشان گیلانی در نیم قرن اخیر از مکتب فوتبال ملوان راهی تیم ملی شدند و به همین دلیل تا همیشه مارک اورجینال شان را به همراه نگه داشتند. بازیکنانی چون: غفور جهانی، عزیز اسپندار، محمد احمدزاده، سیروس قایقران،پایان رافت، عارف محمدوند، مازیار زارع، پژمان نوری، جلال حسینی، جلال رافخایی، حسن اشجاری و.. هرجا و هر وقت که به تیم ملی دعوت می شدند، در کنار نام باشگاه شان حتما نامی هم از ملوان برده می شد.
این امر اما برای رقیب قدیمی و همیشگی فوتبال انزلی، یعنی شهر رشت کمتر به وقوع می پیوست. به هزار دلیل همیشه فوتبال رشت از بعد بازیکن ملی پوش پشت سر انزلی قرار گرفته است. شما اگر یک فوتبالی حرفه ای هم باشید وقتی پای شمردن بازیکنان ملی پوش شهر رشت می افتد در همان شماره های دوم و سوم به دست انداز می افتید. اما با رویش پگاه و در امتداش داماش و توجه ویژه به کار زیر بنایی گویا قرار است صفحه ای تازه از فوتبال ملی برای شهر رشت بازگشایی شود. بازیکنانی که قرار است بعد از این لیست تیم ملی را به اشغال خود در بیاورند. بازیکنان نسل تازه ای به پرچمداری علی رضا جهانبخش که حالا در دو بازی ملی و هفت ، هشت ده دقیقه زمان برای بازی کردن نخستین گل ملی خود را می زند تا از حالا یکی از ویزاهای بزریل را به نام خود صادر نماید.
ظاهرا با سیاست تکیه بر جوانانی که داماش در پیش گرفته، پس از این قرار است فوتبال رشت جهانبخش های تازه هم به فوتبال ملی هدیه نماید. بازیکنانی که یا گیلانی هستند و یا در مکتب فوتبال این شهر الفبای بازی کردن می آموزند. در اینجا بد نیست نگاهی گذرا بیندازیم به مشهورترین ملی پوشانی که از فوتبال رشت افتخار پوشیدن پیراهن تیم ملی را داشته اند.
جاوید جهانگیری: زاده ۱۳۱۷ در شهر لاهیجان است. او در تیم های ملوان و سپیدرود بازی کرده است و زمانی که عضو سپیدرود رشت بود در سال ۱۹۷۴ در دو بازی برای تیم ملی ایران به میدان رفته است.
سید علی (امیر) افتخاری: متولد هفتم امرداد ۴۳ زاده شهر رشت. او فوتبالش را از استقلال رشت آغاز کرد و سپس به پایتخت رفت. افتخاری هم در پرسپولیس بازی کرده و هم به عنوان بازیکن کمکی در جام باشگاههای آسیا پیراهن استقلال را پوشیده است. او سرشناس ترین ملی پوش رشتی است که در تیم ملی بازی کرده است. افتخاری با تیم ملی قهرمان بازی های آسیایی ۹۰ پکن شده و سومی جام ملتهای ۸۸ را در کارنامه دارد. او زننده یکی از سه پنالتی قهرمانی ایران در فینال پکن برابر کره شمالی بود. افتخاری چهل باری ملی در کارنامه دارد. گل زیبای امیر فوتبال رشت به چین در مقدماتی جام جهانی ۹۰ ایتالیا در تهران، تا مدتها جزء تیتراژ برنامه ورزش و مردم بود.
بهزاد داداش‌زاده: متولد اول تیر ۱۳۵۴ در رشت است. بازیکن سابق و مربی فعلی فوتبال ایرانی است. او هم به مانند افتخاری در هر دو تیم پرسپولیس و استقلال بازی کرده است. داداش زاده هم در تیم استقلال رشت چهره شد. او در مقدماتی جام جهانی ۱۹۹۴ عضو ثابت تیم ملی ایران بود. تیمی که با علی پروین در ۹۳ دوحه به شکل بدی حذف شد تا داداش زاده هم به مانند دیگر فوتبالیست های ملی پوش رشتی هرگز رنگ جام جهانی را نبیند. بازی های المپیک آسیایی هیروشیما و جام ملتهای آسیا در سال ۷۴ دیگر تورنمت هایی بود که داداش زاده در آنها پیراهن تیم ملی را بر تن کرد. بهزاد از سال ۷۰ تا ۷۵ پیراهن تیم ملی ایران را بر تن می کرد.
هادی طباطبایی: متولد ۲۹ خرداد ۵۲ در شهر رشت است. انگار باید در شجره نامه ی همه ی بازیکنان رشتی تیم ملی دو نکته مشترک به چشم بخورد: یکی اینکه از استقلال رشت فوتبالشان را شروع کرده باشند و دیگری اینکه در هر دو تیم پرسپولیس و استقلال توپ زده باشند. طباطبایی ابتدا در طی سالهای ۹۸تا۹۹ عضو پرسپولیس بود و سپس بین سالهای ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۴ در استقلال تهران بازی کرد. او در بین سال‌هایی ۱۹۹۷ تا ۲۰۰۰ عضو تیم ملی فوتبال ایران بود اما پس از مصدومیتش قبل از جام ملت‌های آسیا ۲۰۰۰ دیگر هیچ‌گاه به تیم ملی دعوت نشد. طباطبایی چهارده بازی ملی در کارنامه دارد و به یادماندنی‌ترین بازی ملی او دیدار دوستانه‌ی تیم ملی ایران مقابل تیم ملی دانمارک در تاریخ در کپنهاگ بود که با وجود حملات مرگبار دانمارک روی دروازه ایران با نتیجه تساوی بدون گل خاتمه یافت. بطوریکه رسانه‌ها و روزنامه‌های ایران پس از آن بازی به خاطر عملکرد خیره کننده‌ی هادی و بسته نگه داشتن دروازه‌ی تیم ملی ایران در مقابل بازیکنان مشهور و مطرح دانمارک٬ لقب «شیر کپنهاگ» را به او داده بودند.
حسین ابراهیمی: زاده ۱۲ امرداد ۶۹ در شهر آستانه گیلان. او فوتبال خود را از تیمهای نوجوانان و جوانان پگاه رشت آغاز کرد و در هفده سالگی فرصت بازی با تیم پگاه رشت را در لیگ برتر بدست آورد. وی در زمان سرمربیگری علی دایی در تیم ملی در سال ۲۰۰۸، به تیم ملی فوتبال ایران دعوت شد ودر بازیهای غرب آسیا حضور پیدا کرد که این بازیها با قهرمانی ایران به پایان رسید.
محسن فروزان: زاده ۱۴ اردیبهشت ۱۳۶۷ در شهر رشت است. او فوتبال خود را از تیمهای پایه پگاه گیلان آغاز کرد و در سن ۱۶ سالگی به تیم بزرگسالان پگاه گیلان پیوست. فروزان در سال ۲۰۱۲ با درخششی که در بازیهای لیگ و تیم تراکتورسازی داشت توانست نظر کیروش را به خود جلب کرده و به تیم ملی بزرگسالان دعوت شود.
علی رضا جهانبخش: متولد ۸ مهر ۱۳۷۲ در جیرنده رودبار است. او فوتبالش را از آکادمی باشگاه داماش آغاز کرد و دو سال در لیگ برتر پیراهن این تیم را بر تن کرد. نخستین بازی اش را برای داماش در لیگ برتر با تنها هفده سال انجام داد. جهانبخش حالا دو بازی ملی در کارنامه دارد و یک گل ملی کنار نامش نقش بسته است، درست مثل پژمان جمشیدی! اما مطمئن پس از بازنشستگی تعدا گلهای ملی او چند ده برابر خواهد شد.
به جز این بازیکنان بودند کسانی که در بازی های دوستانه غیر رسمی و یا تیم ملی ب ایران افتخار پوشیدن این پیراهن را داشته اند. حال باید دید پس از علی رضا جهانبخش، فوتبال رشت نام کدام بازیکن را به عنوان ملی پوش بعدی در تاریخش ثبت خواهد نمود؟

نویسنده: رادنى دیدار

میانگین امتیازات ۵ از ۵
۰/۵ (۰ نظر)