blank

به گزارش خزرآنلاین، پس از به روی کار آمدن دولت تدبیر و امید، موجی از امید در کشور در تمام عرصه ها برخاست. محیط زیست نیز یکی از این عرصه ها است که پس از آغاز به کار خانم معصومه ابتکار در راس آن با فضایی متفاوت نسبت به سالیان گذشته رو به رو است. […]

به گزارش خزرآنلاین، پس از به روی کار آمدن دولت تدبیر و امید، موجی از امید در کشور در تمام عرصه ها برخاست. محیط زیست نیز یکی از این عرصه ها است که پس از آغاز به کار خانم معصومه ابتکار در راس آن با فضایی متفاوت نسبت به سالیان گذشته رو به رو است.

blankدر روزها و هفته های اخیر در بیشتر خبرگزاری ها، وب سایت ها و روزنامه ها شاهد و ناظر اخبار جنب و جوش های قابل توجهی از سوی مردم مناطقی که با مشکلات زیست محیطی گریبان گیرند، هستیم. تشکیل زنجیره های انسانی توسط حافظان شاه کوه در بافت کرمان، اعتراض گسترده مردم پارسیان در جهت حفظ پارک ملی نایبند واجتماع پرشور ۱۰ هزار نفری مردم خوزستان درانتقاد به طرح های انتقال آب رودخانه کارون، نمونه های بارزی از بیداری زیست محیطی مردم ایران هستند که خوشبختانه نتایج مثبتی در پی داشته و باعث توقف طرح های ضد محیط زیستی شده اند.

 همچنین خبرنگاران و فعالان رسانه ای در سطح استانی و ملی به وضعیت اسفناک و ناامید کننده دریاچه ارومیه، دریاچه پریشان، دریاچه نی ریز و تالاب گاوخونی پرداخته و به مسوولان در جهت بهبود شرایط هشدار داده اند. امواج این بیداری زیست محیطی به کرانه های دریای خزر نیز رسیده و هموطنانمان در استان گلستان در پی حفاظت و حراست از محیط زیست زادگاه و کشورشان بر آمده اند.

الهام اصغری بانوی شناگر ایرانی، نماد پایداری محیط زیست دریای خزر را از تالاب شبه جزیره میانکاله و خلیج گرگان با موفقیت به آشورا ده رساند و تحویل شناگر ملی، دانیال توحیدی داد تا وی پس از طی هزار کیلومتر با قایق از طول دریای خزر به ورزشکاران دیگر کشورهای همسایه، روسیه، ترکمنستان، قزاقستان و آذربایجان بسپارد و در نهایت در ۱۳ آبان ۱۳۹۳ یعنی یک سال بعد در آغاز برنامه یازدهمین سالگرد کنوانسیون خزر مجددا به تهران رسیده و از آن جا به ژنو و دفتر کنوانسیون تهران فرستاده شود. در حالی که در جای جای کشور، این اقدامات مثبت و موثر رخ می دهد.

اما متاسفانه در استان گیلان هیچ تحرک و فعالیتی در خصوص بهبود شرایط محیط زیست از سوی مردم انجام نمی شود. انگار نه انگار که تالاب بین المللی انزلی که یک سرمایه بزرگ منطقه ای، ملی و جهانی به شمار می رود در این استان قرارگرفته است! تالاب ارزشمندی که نقش بسیار مهمی در صنعت گردشگری و معیشت مردم گیلان دارد، در حال مرگ تدریجی است، تالابی که نجات آن نیازمند عزم ملی است با بی تفاوتی ساکنانش مواجه است، مگر نه آن که در قرآن کریم آمده است که خداوند سرنوشت هیچ قومی را تغییر نمی دهد مگر به جز دست خود آن قوم، این مهم؛ حقیقت ازلی و ابدی تمام دوران ها است. فاضلاب های انسانی، کشاورزی و صنعتی، آزولا، جاده کنارگذر، هزاران قایق موتوری آلوده کننده، آلودگی‌های‌ صوتی و نفتی، ورود رسوبات ۴۱ رودخانه، نبود تصفیه خانه در شهرک صنعتی رشت، تبدیل زمین های حاشیه تالاب به زمین های کشاورزی، صید و شکار پرندگان آبزی، افزایش میزان فلزات سنگین و به خصوص سرب در آب، احداث کانال جهت انتقال آب به بالا دست و نبود کارخانه کمپوست در بندرانزلی از جمله مـشکلاتی هـستنـد که تالاب بین المللی انزلی این روزها با آن دست و پنجه نرم می کند. تالاب انزلی به لحاظ  تعدیل آب و هوا، جانورشناسی، گیاه شناسی و اکولوژی از ارزش های زیادی برخوردار است و سیل، رانش زمین و آب گرفتگی قلمروی جغرافیایی خود را نیز خنثی می‌کند. کاهش وسعت تالاب انزلی از ۲۱ هزار هکتار به هفت هزار هکتار، کاهش عمق متوسط تالاب از ۱۴ متر به یک متر زنگ خطر و شمارش معکوس برای نابودی این نعمت خدادادی و بی نظیر را به صدا در آورده و سرنوشت دریاچه بختگان و دریاچه هامون در انتظار آن است. افسوس و هزار افسوس که در بیداری زیست محیطی ایران، جای تالاب انزلی خالی است!!!

نویسنده: کاوه چلمبری

میانگین امتیازات ۵ از ۵
۰/۵ (۰ نظر)