blank

به گزارش خزرآنلاین، در تابستان امسال رقابتهای قابل توجهی در شفت، خمام، لشت نشا و صومعه سرا برگزار شد و اضافه بر آن در برخی نقاط غربی و شرقی استان در قالب جشنواره های بومی – محلی کشتی گیله مردی نیز به میان آمد. تمامی این رقابتها در میادین کاملا یا تقریبا سنتی برگزار شدند. […]

به گزارش خزرآنلاین، در تابستان امسال رقابتهای قابل توجهی در شفت، خمام، لشت نشا و صومعه سرا برگزار شد و اضافه بر آن در برخی نقاط غربی و شرقی استان در قالب جشنواره های بومی – محلی کشتی گیله مردی نیز به میان آمد. تمامی این رقابتها در میادین کاملا یا تقریبا سنتی برگزار شدند.

یعنی در کشتی سراهایی که تا حدی به کشتی سراهای بدوی شباهت داشتند. کشتی سراهایی که در فضای باز و زیر سقف آسمان بر پا می شدند، میدانشان با نصب دیرکهای چوبی و کیسه های گونی و ریسه های طناب محصور می شد، و روشنایی آنها در کشتی های شبانگاهی نه از پروژکتور بلکه از ریسه های سیم برق و لامپ تامین می کردند، و مهمتر از همه کف میدان و زیر پای داوران و کشتی گیران پوشیده از خاک بود. در کنار این در حاشیه ی کشتی سرا بساط کباب و چای و دوغ و شربت و بلال و اسکمو و یخ در بهشت و بستی و لواشک و تخمه به راه بود.با این وجود با آغاز فصل بارندگی امکان برگزاری کشتی در فضای باز وجود نخواهد داشت و کشتی آورها با اصرار بر برگزاری کشتی در پاییز و زمستان، کشتی گیله مردی را به فضای بسته ی سالنهای ورزشی می برند که هیچ سنخیتی با ماهیت سنتی کشتی محلی گیلان ندارد.فضای محدود و منظره ی نخراشیده ی فلزی سالن برای تماشاگر کشتی گیله مردی دلپذیر نیست و بدتر از آن وجود تشکهای کشتی مدرن است که هرگز جای خاک طبیعی میدان سنتی کشتی را نمی گیرد. چیز دیگری که اجتناب ناپذیر است استعمال سیگار در میان تماشاگران است که وضعیت تنفسی ناگواری را برای کشتی گیران و سایرین به وجود می آورد.موضوع بعدی این است که علیرغم اینکه پاییز فصل بارندگی و پیش فصل سرماست با اینحال در ماههای پاییزی به ویژه مهر و آبان باز هم شبهایی از راه می رسند که گرما آزاردهنده می شود. در چنین شرایطی عدم وجود سیستمهای تهویه مناسب دلیل دیگری بر لذت نبردن تماشاگر از حضور در کشتی سراست. شاید این دشواریها برای سایر ورزشهایی که در سالن فعالیت می کنند نیز وجود داشته باشد اما برای تماشاگر کشتی گیله مردی که همواره از مواهب فضای باز بهرمند بوده غیرقابل قبول تر باشد. اینکه چرا مهمترین ورزش بومی و سنتی گیلان هیچگونه تشکیلات قابل قبولی ندارد سوالی مطرح شدنی نیست. زیرا مسئولی برای پاسخگویی به آن وجود ندارد. درحالیکه مسئولان رده بالای استان دائما در حال تغییر هستند و مسئولین ورزشهای بومی و سنتی نیز میزهای لرزان و بقای حرفه ای کوتاه مدت و کمرنگی دارند باعث می شود اهالی کشتی گیله مردی ورزش محبوب خود را همچون کشتی شکسته ای به سمت ساحلی هدایت کنند که معلوم نیست کجای این دریاچه ی درحال خشکیدن است.

کشتی گیله مردی دفتری برای گردهمایی و مراجعه ندارد. تشکیلاتی که محصول انتخابات باشد ندارد و هر بار کسی با اهداف ورزشی، بومی، شخصی یا سازمانی، سکان آن را در دست می گیرد. طی سالهای اخیر افرادی نظیر قنبرزراده و عاشوری کوشیده اند که کشتی را صاحبدار کنند اما عدم وجود یکپارچگی در میان اهالی کشتی گیله مردی و همینطور نگاه سطحی مسئولان رده بالا به کشتی گیله مردی، که آن را صرفا یک بازی محلی می دانند باعث می شود که کشتی در حد یک دلخوشکنک برای مردم روستاها باقی بماند.

کشتی گیله مردی می تواند یک تشکیلات واقعی داشته باشد و در آن دائما برای انتخاب مناسبترین افراد انتخابات صورت بگیرد. کشتی گیله مردی می تواند در شرق و غرب استان کشتی سراهای ثابت، تقویم ثابت و مدون، و آموزشگاههای فعال داشته باشد اما همه ی اینها مستلزم این است که در استان هر چیز در سر جای خود قرار بگیرد. آنوقت کشتی گیله مردی هم راه خود را پیدا خواهد کرد.

نویسنده: وحید شعبانی

میانگین امتیازات ۵ از ۵
۰/۵ (۰ نظر)