blank

روزگاری نه چندان دور پذیرفته شدن در یکی از واحدهای دانشگاهی در کشور , فارغ از نام و نشان  دانشگاه ,رشته و مقطع تحصیلی  در کشور ما با تضمین آینده شغلی و در پیش داشتن  روزها و سالهای موفقیت شغلی و اجتماعی برابر بود و حتی گاه به اتمام رساندن تحصیلات مقدماتی در مدارس و […]

روزگاری نه چندان دور پذیرفته شدن در یکی از واحدهای دانشگاهی در کشور , فارغ از نام و نشان  دانشگاه ,رشته و مقطع تحصیلی  در کشور ما با تضمین آینده شغلی و در پیش داشتن  روزها و سالهای موفقیت شغلی و اجتماعی برابر بود و حتی گاه به اتمام رساندن تحصیلات مقدماتی در مدارس و دبیرستانها نیز شرایط را برای جذب دانش آموخته در پست های اداری و پیشرفت شغلی و اجتماعی فراهم می آورد.

تناسب مشاغل موجود در کشوربا متقاضیان آن و پایین بودن میزان تحصیلکرده گان بیکار از عواملی بود که بسیاری از افراد با سطح سواد متوسط و مدارک تحصیلی پایین را در بدست آوردن شغل مورد علاقه و مناسب یاری می نمود.

افزایش ظرفیت پذیرش دانشجو در دانشگاههای مختلف داخلی و خارجی و ایجاد شرایط تحصیلات تکمیلی برای انبوه داوطلبان و حتی گاه وجود صندلی های خالی در دانشگاههای معتبر که موجب جذب دانشجو با عناوین مختلف می گردد حجم قابل توجهی از از تحصیلکردگان جویای کار با مدارک و مدارج بالا که به هیچ وجه به پذیرش مشاغل عملیاتی و پایین موجود علاقه مند نیستند , و همچنین عدم تناسب فرصت های شغلی ایجاد شده در جامعه با رشد جمعیت کشور و خروجی های مراکز علمی و تحصیلی , انبوهی از جوانان جویای کار را روی دست جامعه گذاشته است تا با وارد نمودن فشاری مضاعف بر مسئولین امر خواسته های برحق خود را از حاکمیت تقاضا نمایند

این موضوع به ویژه در مورد بعضی از رشته های تحصیلی در گروه علوم انسانی این روزها در بین جوانان جویای کار درکشور خودنمایی بیشتری می کند چرا که فارغ التحصیلی در آنها تنها زمانی می تواند منجر به اشتغال فرد گردد که دولت در بدنه خود جایی برای اشتغال وی فراهم آورد امری که با کوچک شدن دولتها و به کارگیری علوم روز و ایجاد دولت الکترونیک دست نیافتنی شده  و این سئوال را در ذهن همگان ایجاد نموده است که علت پذیرش دانشجو و تحویل تحصیلکرده در رشته مورد نظر به جامعه چیست؟

امروزه دیگر پذیرفته شدن در هر رشته و دانشگاهی مانند سالهای گذشته تضمین کننده آینده شغلی و موقعیت اجتماعی مناسب برای جوانان نیست و هیچکس به صرف پذیرفته شدن در یک رشته تحصیلی نمی تواند  آینده و نیکبختی خود را تضمین نماید.

به عبارتی می توان گفت که در کشور مانیز تحصیل در دانشگاهها مانند بسیاری از کشورهای دیگر دنیا تبدیل به امری عادی شده است که در واقع مقدمات کسب مهات های فنی آن رشته محسوب میگردد و فارغ التحصیلان باید پس از تحصیلات آکادمیک  , خود را به روشی مناسب به درجه ای از مهارت برسانند که موقعیت های شغلی موجود در جامعه آنان راجذب خود نماید نه اینکه تنها با اتکا به مدرک تحصیلی دانشگاهی منتظر ایجاد فرصت شغلی مناسب بنشینند.

البته این موضوع به هیچ وجه بدان معنی نیست که مسئولین و متولیان ایجاد شغل  و بطور کلی دستگاه حاکمیت که یکی از وظایف آن فراهم سازی موقعیت های شغلی در جامعه است از این مسئولین سر باز زنند بلکه باید با فراهم نمودن شرایط اقتصادی مناسب و ایجاد روند اداری و قانونی آسان و همچنین اعطای تسهیلا و امکانات مورد نظر فضا را برای ایجاد کسب و کار و تولید در کشور فراهم آورند تا سرمایه گزاران بخش خصوصی با اطمینان از بازگشت سرمایه مشاغل مورد نیاز را ایجاد نمایند.

نویسنده: جبار نوروزی

میانگین امتیازات ۵ از ۵
۰/۵ (۰ نظر)