blank

بزرگترین مشکل این تیم شمالى در بازى هایش این است که به راحتى دروازه اش باز مى شود و سخت گل مى زند. بازیکنان این تیم انگار به نوعى شرطى شده اند که باید ابتدا گل بخورند بعد به فکر جبران بیفتند و این عادت کردن به گل خوردن مى تواند به مانند آفتى خطرناک […]

بزرگترین مشکل این تیم شمالى در بازى هایش این است که به راحتى دروازه اش باز مى شود و سخت گل مى زند. بازیکنان این تیم انگار به نوعى شرطى شده اند که باید ابتدا گل بخورند بعد به فکر جبران بیفتند و این عادت کردن به گل خوردن مى تواند به مانند آفتى خطرناک ریشه این تیم را بخشکاند، چرا که گاهى مى شود که این مکانیزم جبران پس از گل درست عمل نمى کند و به مانند بازى با فولاد و استقلال مى شود از دست رفتن سه امتیاز مسابقه.
اینکه داماش به راحتى آب خوردن دروازه اش باز مى شود یک نقطه ضعف آشکار براى این تیم محسوب مى شود و باید مشکل را پیدا کرد و دنبال راه چاره بود. بدون تردید مشکل یا در ضعف تکنیکى خط دفاع و دروازه بان تیم است و یا در عدم هماهنگى بین این دو خط. اگر نگاهى به مدافعان این تیم بیندازیم خواهیم دید که این نفرات بدون هیچ تغییرى در چند سال گذشته در کنار هم مشغول به بازى هستند و در روزهاى سخت این تیم کمک حال داماش بودند. بازیکنانى چون نظیف کار، حاجتى، مختارى و هادى محمدى جوان نشان داده اند که خط دفاعى داماش به نوعى نقطه قوتش در برابر تیمهاى قدر است و کم پیش آمده که تبدیل به چشم اسفندیار داماش گردند.
اما آخرین نقطه میدان بازى داماش در لیگ امسال هرگز یک نقطه قابل اتکا براى این تیم نبوده است. با جدا شدن حسن رودباریان و آمدن حبیب دهقانى به داماش موجى از تعجب فضاى پیرامون این تیم را فراگرفت. چرا که مدیریت این تیم رودباریانى که یکى از موثرترین بازیکنان فصل گذشته داماش بود را از دست داد و به جایش دست نیاز به سوى دروازه بانى کرده بود که با شصت گل خورده موجبات سقوط نفت آبادان را در فصل پیش فراهم آورده بود! از همه جالب تر توجیه امیر عابدینى در جذب حبیب دهقانى بود که گفت بود: ” چون دروازه بان هاى لیگ برتر همه جذب شده بودند مجبور شدم او را به داماش بیاوریم.” این یعنى کاچى به از هیچى!
حالا بر مى گردیم به نتایج داماش با حضور حبیب دهقانى و گلهایى که در این چند مسابقه دریافت نموده است. دهقانى امسال نخستین بار در بازى با استقلال درون چهار چوب قرار گرفت و دو گل تقریبا آسان وارد دروازه اش شد، گلهایى که اگر کمى هوشیارى به خرج مى داد و جسارت هرگز دریافت نمى کرد. شاهکار او در برابر سپاهان روى داد که با اشتباه فاحش یک گل تقدیم اصفهانى ها نمود و دو گل کاملا یک شکل و بازهم ساده را در شیراز از فجرى ها دریافت نمود. دهقانى هرگز دوست ندارد تا توپ را در آغوش بگیرد و مشت  کردن توپ تنها کارى است که از دستش بر مى آید، مشت هایى که نهایت بردش یکى، دو متر است و خود پایه گذار یک حمله جدى دیگر از سوى حریف خواهد بود! عابدینى در دفاع از خرید دهقانى یک جمله دیگر هم گفته بود که: مدافعان ما قوى هستند و مى توانند اشتباهات احتمالى او را پوشش دهند! اما ظاهرا کار دشوارتر از آن است که از دست مدافعان این تیم هم کارى بر بیاید.
از سوى دیگر فراهانى دیگر دروازه بان داماش هم که در دو سال گذشته در حد و اندازه هاى قابل قبولى ظاهر میشد امسال با نداشتن یک رقیب قدر دوران افت خود را طى مى کند و در این شرایط نتوانسته موجبات دلگرمى کادر فنى را فراهم کند. این متزلزل بودن دروازه بان باعث مى شود تا در زمانى که تیم عقب افتاده و نیاز به حمله همه جانبه به سوى دروازه حریف احساس مى شود، تیم با تمام قوا به زمین حریف نتازد و همیشه یکى دو بازیکن در زمین خودى براى حفاظت از دروازه باقى بماند.
حال در این روزهاى حساس که ارزش هر امتیازش برابرى مى کند با طلاى بیست و چهار عیار، یک ناظمى مانده و دو دروازه بانى که هرگز نمى گذارند نفسى به راحتى هواداران این تیم به ریه هاى خود بفرستند. احتمالا با بازى ضعیف دهقانى در برابر فجر دوباره نوبت بازى به فراهانى خواهد رسید اما ناظمى مطمئنا بهتر از هر کسى مى داند که اگر مى خواهد تیمش در پایان فصل کاسه چه کنم چه کنم دست نگیرد باید قدر امتیازات بازى هاى پیش رو را بداند و به فکر چاره اى اساسى تر باشد. مدیریت و کادر فنى داماش هم درد را مى دانند و هم احتمالا علاجش را…

نویسنده: رادنى دیدار

میانگین امتیازات ۵ از ۵
۰/۵ (۰ نظر)