blank

دوست شاعری می گفت; هنرمندان از نظر اقتصادی آسیب پذیر ترین قشر جامعه اند و بی گمان در بین هنرمندان ,شعرا و نویسندگان آسیب پذیر ترند و سپس با ظرافت شاعرانه اش و به طنز این گفته را چنین تفسیر می کرد که سایر هنرمندان در روز مبادا لااقل می توانند ابزار کارشان را بفروشند […]

دوست شاعری می گفت; هنرمندان از نظر اقتصادی آسیب پذیر ترین قشر جامعه اند و بی گمان در بین هنرمندان ,شعرا و نویسندگان آسیب پذیر ترند و سپس با ظرافت شاعرانه اش و به طنز این گفته را چنین تفسیر می کرد که سایر هنرمندان در روز مبادا لااقل می توانند ابزار کارشان را بفروشند وچند روزی امرار معاش کنند اما شعرا ونویسندگان نه مانند نجاران اره وتیشه ای برای فروش دارن ونه مانند نقاشان بوم قلمی,تا چند صباحی روزگار بگذرانند

این سخن شاعرانه اگر چه به هیچ وجه به این معنا نیست که کسب درآمد با هنر نویسندگی وشعر غیر ممکن است اما به خوبی یادآور شرایط فعلی اغلب  شعرا ونویسندگان مستقل وجامعه ادبی کشورمان است جامعه ای که در آن اصناف تجاری ,ورزشکاران,کارمندان وبسیاری از اقشار دیگر هر روز وهر روز به حق قانونی یک شهروند یعنی داشتن بیمه خدمات درمانی وبازنشستگی نزدیک می شوند اما فعالیت در زمینه ادبیات که سابقه ای به درازای تمدن ایران دارد وبی تردید پرفروغ ترین عرصه افتخار این ملت است ناخواسته هر روز از این حق ابتدایی خود دورتر  و دورتر می شود.

از طرفی با تصویب وشروع اجرای بیمه هنرمندان در کشورمان در سالهای اخیر که متولی آن وزارت فرهنگ وارشاد اسلامی است در بیمه شعرا ملاک اثبات شاعر بودن برای این قشر از جامعه داشتن دو کتاب شعر مستقل توسط شاعر ویا چاب حدود بیست اثر در یک روزنامه یا مجله در مدت دو سال است که این امر اگرچه در ظاهر امری آسان به نظر می رسد و موجب دسترسی تعدادی از شعرا به بیمه هنرمندان شده اما موجب شده است تعداد زیادی از نوقلمان وتازه کار های این عرصه  که به قول استاد شهریار نویسنده زورکی اند واتفاقا دستشان به دهانشان هم می رسد به هر روش وترفندی که شده است به لطایف الحیلی آثار زورکی وسخیف خود را بدون توجه به ابتدایی ترین استانداردهای شعر روز وحتی گاه با اشکالات فنی , وزنی وادبی مختلف فقط با هدف آنکه مشمول بیمه هنرمندان گردند به چاپ برسانند ونتیجه این کار انتشار صدها مجموعه شهر سخیف است که حتی تورق آن موجب شرمساری اهل هنر است از طرفی شعرایی در جامعه ادبی کشور هستند که آثار فاخر آنان گاه به علت انتقادی بودن سالها در هفت خوان کسب مجوز انتشار مانده اند وگاه به آن علت که متاسفانه دستشان به دهانشان نمی رسد از نشر وچاپ محرومند .شعرایی که در کنگره های ادبی مختلفی در سطح استانها وحتی کشور به افتخاراتی دست یافته اند, تندیس ها ونشان های فراوانی دارند,سابقه سالها فعالیت مفید ومستمر در انجمن های ادبی مختلف را در سابقه هنری خود ثبت نموده اند وشاگردان فراوانی به عرصه هنر وادبیات این مرز وبوم تحویل داده اند و این فعالیت آنها با همکاری ومجوز وزارت ارشاد بوده است اما اینک برای اثبات هنرمند بودن خود در به در به دنبال آثار چاپ شده خود در مطبوعات می گردند وسالهاست در این مسیر پر پیچ وخم مانده اند وراه برای تازه از راه رسیده هایی که از شانه خاکی جاده و میانبرهای غیر اخلاقی با زیر پا گذاشتن تمام هنجارها و معیارهای ادبی وصنفی پیموده اند باز شده است. شعرای ارزشمندی که اگر بجای فعالیت در عرصه شعر وادبیات به پیشه شریف بنایی روی می آوردند اینک پس از گذشت سال ها کار به راحتی می توانستند اشتغال خود را در این کسوت اثبات نمایند.

با این توضیحات به نظر می رسد زمان آن رسیده است که متولیان امر ودر راس آنها وزارت محترم فرهنگ وارشاد اسلامی برای آنکه راه را برورود آثار سخیف به دنیای شعر معاصر ببندند طرحی نو در اندازند وساز وکار تازه ای بیاندیشند تا با بررسی آثار مطبوع وغیر مطبوع  شعرا وشواهد وقرائن  موجود در کمسیونی خاص ومتشکل  از شعرای برجسته ومعتمد هر دیار وسامان  و باد نظر گرفتن موارد قانونی, هنرمند بودن یا نبودن فرد اثبات گردد تا این قشر موثر جامعه با خیالی آسوده به آفرینش هنری وتلطیف روح وروان جامعه صنعتی ومدرن امروزی  ادامه دهند.

نویسنده: جبار نوروزی

میانگین امتیازات ۵ از ۵
۰/۵ (۰ نظر)